Blog

Ik kan het!

Ze heeft een druk hoofd. Een heel druk hoofd. Er schiet van alles door elkaar, en soms komt het met elkaar in botsing. Dan wordt ze boos. Verliest ze het overzicht. Helemaal nu, het einde van het schooljaar. Afsluiten van groep 8, de stap naar het VO. Dat zorgt, naast veel leuke dingen, ook voor zorgen.
Ze legt het touw op de grond. Dan legt ze 1 voor 1 de zorgen-stenen in de cirkel en vertelt erover. Langzamerhand ontstaat er een overzicht van de zorgen in haar hoofd en liggen ze op de grond, groot en klein. Al vertellend wisselt ze er 1 om, want nu ze erover praat is het al kleiner geworden. Als de zorgen-stenen hun plek hebben, plaatst ze de positiviteits-pilonnen in de cirkel. Geen zwart zonder wit….! Door de positieve gedachten lijken bepaalde stenen ook kleiner.

Als de materialen en verhalen geplaatst zijn komt co-coach Jet erbij. Jet kijkt aandachtig naar de cirkel. Ze neemt de tijd. Ze screent de materialen. Het mag er zijn. Dan loopt Jet op 1 bepaalde steen af. Ze begint er met haar hoef tegenaan te bewegen. Ze krabt. Ze blijft krabben. Net zolang totdat de steen buiten de cirkel ligt. Jet bekijkt dan nogmaals de cirkel. En neemt dan afstand.
Ze is verbaasd… en geraakt. Het was de steen van alle kleine zorgen, wat samen een grote zorgen-steen maakt. En die neemt elke dag best veel ruimte in. Altijd die vragen…”kan ik dat wel”…”lukt mij dat”…”zou het wel goed komen”…Jet heeft alle kleine zorgen buiten de cirkel geplaatst. Haal ze uit je hoofd.
Je kunt het! Geloof in jEZELf!
Ze is onder de indruk van de boodschap van Jet. Eigenlijk weet ze het zelf ook wel…maar nu heeft Jet het haar wel heel duidelijk laten zien. Ze voelt het. Ze recht haar rug en glimlacht.
“Ik kan het!”.

Het kan anders

We were born to be real

Steeds vaker kloppen mensen bij ons aan die al allerlei therapieën hebben doorlopen. Velen van hen zijn gedurende die weg hulpverleningsmoe geraakt. Weer hetzelfde verhaal vertellen. Aan de zoveelste therapeut. Opnames, therapie, medicatie. Sommigen van hen zijn er klaar mee. Soms letterlijk. Toch is er gelukkig voor velen nog ruimte om iets totaal anders te proberen. En komt iemand op eigen initiatief of via een verwijzing bij ons terecht.

Zodra iemand de weide betreedt gebeurt er al iets. Niets in deze setting doet denken aan voorgaande ervaringen in hun proces. Een pad door de weide leidt je naar de Binnenplaats waar ons Keetje staat. De ezels staan nieuwsgierig op de uitkijk.

En dan is er letterlijk en figuurlijk de ruimte om te vertellen over je komst. Vertel maar…waarom ben je hier. In jouw woorden. In jouw tempo. Op jouw manier. Met heel veel woorden en gebaren. Of juist met weinig woorden en tranen. Of met tussentijdse stiltes. Om te zoeken naar woorden. Of een mengeling van dit alles. Het mag er zijn. Zonder oordeel. En alles is bespreekbaar.

Na een kwetsbaar en waardevol gesprek heeft iemand zichzelf vaak al echt laten zien. En heeft diegene ook een beeld van wie wij zijn en wat we doen. En nog belangrijker…weet diegene ook dat wij geen garantiebewijs bieden. Niet DE waarheid prediken. Geen quick fix oplossingen bieden. Maar dat wij kijken naar wie je bent. Waar je staat. Waar je vandaan komt en waar je naar toe wilt. Hoe je met jouw rugzak vol ervaringen, hoe traumatisch soms ook, toch de toekomst in kunt.

Door middel van diverse werkvormen gebaseerd op het systemisch werken en opstellingenwerk, gaan we aan de slag. De ezels spelen in bepaalde sessies een actieve rol en zijn soms ook alleen op de achtergrond aanwezig. Accepterend. Bekrachtigend.

We werken aan het opdoen van nieuwe inzichten. Bewustwording. Of soms alleen bevestiging. Om te kunnen groeien. Te kunnen ontwikkelen. Zodat iemand vanuit een ander perspectief naar de toekomst kan kijken. Niet als patiënt….of cliënt….Maar als mens. Precies goed.

Moed

Kwetsbaarheid begint met moed

“Ik zeg dan dat hij best wat meer voor zichzelf mag opkomen. Je hoeft echt niet over je heen te laten lopen.” Haar stem klinkt zacht. Haar schouders zijn wat gebogen. Ze vertelt over haar zoon die het lastig vindt om zijn grenzen aan te geven en over hoe pijnlijk ze dat vindt om te zien. Ze oogt breekbaar maar in haar ogen zie ik kracht. Vuur zelfs. We lopen naar de bak. Siem komt meteen aangelopen en geeft haar een duwtje. Ze stapt naar achteren. En nog een duwtje en weer een stap naar achteren. Ze lacht wat ongemakkelijk. Ik vraag haar om te voelen wat er gebeurt. Ze keert wat in haarzelf en ik zie hoe ze gaat experimenteren met haar houding. Haar schouders gaan naar achteren. Haar neus in de lucht. Ze zucht diep. Ze zet haar voeten wat breder. En dan, als Siem toenadering zoekt, zegt ze met harde stem “NEE!”. Ze lijkt er zelf van te schrikken. Siem houdt afstand. Hij accepteert de grens. Ze straalt. Het vuur en de kracht in haar ogen lijken zich te verdelen in haar lijf. Alles is er al!

Eigen Tempo

De norm. Past het? Of toch niet? En wie bepaalt dat? Vanaf jongs af aan wordt de ontwikkeling van kinderen in beeld gebracht met cijfertjes en grafiekjes. Maar wat gebeurt er als je kind qua ontwikkeling niet aan “de norm” voldoet. En wat doet dat met jEZELf als ouder. Elk kind heeft een eigen tempo. Een eigen ontwikkeling. Wat zou het mooi zijn dat elk kind deze tijd gegund wordt. Zonder die meetlat-der-verwachtingen ernaast. En dat je daar als ouder oké mee bent. Vanuit vertrouwen kunt kijken naar de ontwikkelingsleeftijd in plaats van naar de kalenderleeftijd. Zonder te vergelijken met andermans tempo en vaardigheden. Dat je de prachtige krachten en mogelijkheden van je kind blijft zien. En van jEZELf. Want die zijn er. Altijd!

Spiegeltje, spiegeltje…

Spiegeltje, Spiegeltje...

“Ze blijft maar aandacht vragen. Aan me hangen. Me uitdagen. Ik denk dat het belangrijk is dat ze leert hoe ze zich kan uiten. En leert hoe ze met haar emoties om kan gaan.”

We praten over het gedrag van haar dochtertje. Over wat ze ziet. Wat ze lastig vindt. Waar ze zich zorgen over maakt.

En dan kijken we naar sinds wanneer ze dit gedrag laat zien. Zijn er voor jEZELf belangrijke dingen gebeurd die veel ruimte innemen. Waardoor ook je eigen gedrag veranderd is? Ik zie dat ze geraakt wordt. Tranen wellen op.

We stappen de bak in. Siem komt dichtbij. Geeft haar een duwtje. Ze zet een stap opzij. En weer een duwtje. En weer een stap opzij. Ik zie de spanning in haar lijf ontstaan. Siem blijft de grens opzoeken. En zij blijft wegstappen. De spanning in haar lijf lijkt op te lopen…

Dan vraag ik haar contact te maken met Siem. Te verbinden. Niet wegstappen. Maar uitreiken. Ze blijft staan. En voorzichtig aait ze Siem. Ook hij blijft staan. Haar handen gaan door zijn vacht. Ze voelt met haar handen. En voelt met haar hart. Haar tranen stromen.

En dan komen de woorden. Het verlies van haar baan. Haar dalende zelfvertrouwen. Haar volle hoofd. De financiële stress. De zorgen.

Vanuit dit perspectief kijken we nogmaals naar het gedrag van haar dochter. Het maakt haar verdrietig. Intens verdrietig. Maar ondanks haar verdriet ziet ze het patroon bij haarzelf. Ze gaat uit contact. Omdat het allemaal teveel is. Haar dochter wil de verbinding maken. Wil mama bereiken. En het lukt niet. Emotioneel onbereikbaar. Dus haalt ze allerlei gedrag uit de kast om toch de aandacht te krijgen. Negatieve aandacht is immers ook aandacht.

We spreken af dat ze verbinding gaat maken met haar dochtertje. Echt contact gaat maken. Samen leuke dingen doen. Een knuffel. Ik ben er voor je. In volle aandacht. En dat we met elkaar gaan kijken hoe ze beweging kan brengen in haar eigen situatie. Er volgt een nieuwe afspraak. Niet met dochter, maar met moeder.

Het begin van een nieuwe weg.

Uitreiken

Exhausted

“Het hoeft voor mij allemaal niet meer”, zegt ze, na het vertellen van haar levensverhaal.
Ze kijkt emotieloos. “Ik ben er wel klaar mee.”
Ik vraag wat ze precies bedoelt. Klaar met wat? “Met het leven”, antwoord ze. “Heftig”, zeg ik.
Ik vraag of ze zelfmoordgedachtes heeft. Even kijkt ze me doordringend aan en knikt bevestigend. Haar ogen worden waterig. Ik vraag of ze concrete plannen heeft. Of pogingen heeft gedaan. Ze zucht diep en kijkt me lang aan. Met een zachtere blik. Ik zie een waterige glimlach. “Je bent de eerste die dat zo vraagt”, zegt ze. Ze vertelt over haar zelfmoordgedachtes en over haar zoektocht naar mogelijkheden. Maar ook over haar drang naar het leven. Niet meer overleven. Maar leven. De dood lijkt soms een oplossing. Dan is het maar voorbij. Alle herinneringen. Alle verdriet. De vermoeidheid. Het doen alsof het allemaal maar goed gaat. Maar diep van binnen is dat niet wat ze wil. Ik benoem hoe knap het is dat ze zich nu zo kwetsbaar opstelt. Zo eerlijk benoemt hoe het voor haar is. Ze geeft aan dat het oplucht. Eindelijk ruimte geven aan wat ze echt voelt. We lopen naar de bak. Jip zoekt toenadering. Drukt haar neus liefdevol tegen haar onderrug. Steun. Haar schouders ontspannen. Ze huilt. Stilletjes. Tranen stromen. Smeltwater. Jip staat naast haar. Het is goed. Haar hand maakt contact met de zachte vacht. Ze reikt uit. Naar Jip. Naar haarzelf. Naar het leven.

Stichting Ezels & Co

  • Locatie: hoek Rondweg/Kempersdijk,
    Postadres: Schoolstraat 9
    7161 ZG Neede - Berkelland
  • 06-23487015
  • info@ezelsenco.nl
  • KVK: 62003321
  • IBAN: NL15 RABO 0301 0315 25

Onze locatie

Word DonaDonkey!

X

Word DonaDonkey!

Ja, ik wil graag donateur van Ezels & Co worden! Meld je aan en ontvang een eigenzinnig presentje.